Ο Robert Horry δεν ήταν, δεν είναι και φυσικά δεν θα γίνει ποτέ σούπερ σταρ του ΝΒΑ. Ποτέ δεν ήταν το πρώτο βιολί στις ομάδες του, ποτέ, τέλος πάντων, δεν ήταν ο chosen one των ΜΜΕ. Όμως, ο τύπος είναι 7 φορές πρωταθλητής στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου. Τρομαχτικό νούμερο είπατε; Όχι για έναν παίκτη ο οποίος λατρεύει την ευθύνη του τελευταίου σουτ και ζει για να το πάρει. O Horry είναι ειδική πάστα παίκτη.
Το ταλέντο του είχε ήδη ανιχνευτεί από τα λαγωνικά του ΝΒΑ όταν ο Robert πήγαινε ακόμα στο γυμνάσιο Naismith της Alabama. Στο κολλέγιο της Alabama, συμπαίκτης με τον τρελό και παλαβό Latrell Sprewell, έκανε επίσης καλή δουλειά. Kαι οι Houston Rockets θεώρησαν τους εαυτούς τους τυχερούς όταν τον επέλεξαν στο Νο 11 του ντραφτ του 1992. Πράγματι ήταν.
Επι προσωπικού…
Πλήρες όνομα: Robert Keith Horry
Ημερομηνία Γέννησης: 25/8/1970
Oικ. Κατάσταση: Παντρεμένος
Παιδιά: 2
Παρατσούκλι: Big Shot Rob
Χόμπι: Video Games και Shopping
Tα δύο πρώτα
Ο Horry πήρε από την αρχή αρκετό χρόνο συμμετοχής, κέρδισε την εμπιστοσύνη των συμπαικτών του και να που το 1994, κατέκτησε το πρώτο του δαχτυλίδι, όταν οι Rockets λύγισαν στους τελικούς τους Knicks με 4-3. Όλα αυτά ίσως να μην είχαν συμβεί αν το Φεβρουάριο του 1994 δεν ναυαγούσε η ανταλλαγή του Horry και του Matt Bullard (παλιός παίκτης του ΠΑΟΚ) στους Pistons. Oι Rockets «καίγονταν» να πάρουν τον Sean Elliott και έδιναν τους δύο παίκτες τους. Όμως, ο Elliott δεν πέρασε τα ιατρικά τεστ και ο Horry παρέμεινε στο Τέξας. Παιχνίδια της τύχης.
Στα play-offs του 1995 άρχιζε να «χτίζει» τη φήμη του ανθρώπου της τελευταίας στιγμής. Στους τελικούς της δυτικής περιφέρειας κόντρα στους Spurs πετυχαίνει το νικητήριο καλάθι στον πρώτο παιχνίδι ενώ στους τελικούς με τους Magic σκόραρε το πιο κρίσιμο καλάθι του τρίτου αγώνα και χάρισε τη νίκη στους Rockets. Αυτά είδαν οι Αμερικάνοι και του κόλλησαν το παρατσούκλι “Βig Shot Rob”.
Το 1996, ο φίλος μας γίνεται ανταλλαγή και μετακομίζει στους Suns για να πάει στο Χιούστον ο Charles Barkley. H χημεία του με αυτήν του ιδιότροπου προπονητή του Φοίνιξ Danny Ainge δεν "κόλλησαν" ποτέ. Ο Ηorry μάλιστα δεν δίστασε να πετάξει μία πετσέτα στο πρόσωπο του κόουτς κατά τη διάρκεια αγώνα, υπογράφοντας με αυτόν τον τρόπο την έξοδό του από την ομάδα μετά από μόλις 22 παιχνίδια. Στις 10 Ιανουαρίου του 1997, o δύο φορές πρωταθλητής Horry γίνεται μέλος των Lakers και βρίσκει την μπασκετική Ιθάκη του.
Διακρίσεις
*7 πρωταθλητής ΝΒΑ (1994,1995, 2000, 2001, 2002, 2005, 2007)
*2oς στα τρίποντα στα play-off πίσω από τον Reggie Miller.
*Ο μόνος παίκτης μαζί με τον John Salley που έχει κερδίσει πρωταθλήματα με τρεις διαφορετικές ομάδες.
* Εχει το ρεκόρ στο ΝΒΑ με τα περισσότερα εύστοχα τρίποντα σε παιχνίδι play-off χωρίς να χάσει προσπάθεια. Είχε 7/7 κόντρα στους Jazz το 1997.
Αλλα τρία
Στο three-peat των «Λιμνανθρώπων» την τριετία 2000-2002) έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Κατά την προσφιλή του παράδοση, μεταμορφωνόταν προς το καλύτερο στους τελικούς και έκανε το σωστό όταν η μπάλα ζύγιζε τόνους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα (που συχνά-πυκνά το βλέπετε στα χάι-λάιτς του ΝΒΑ) είναι ο τέταρτος τελικός της δυτικής περιφέρειας με αντίπαλο τους Kings το 2002. Οι Lakers χάνουν 2-1 στη σειρά και βρίσκονται δύο πόντους πίσω 11 δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Οι μεγάλοι σταρ της ομάδας, O Neal και Βryant αστοχούν, η μπάλα φτάνει στα χέρια του Divac που πασάρει στον Horry. Τη συνέχεια τη φαντάζεστε. Τρίποντο από τον άνθρωπο της τελευταίας στιγμής και 2-2 η σειρά.
Απόσταγμα πείρας
Το καλοκαίρι του 2003 o Horry στα 33 του έγινε free-agent. O προπονητής των Spurs Gregg Popovich είδε στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που θα βοηθούσε την ομάδα να κρατήσει τα σκήπτρα του πρωταθλητή. Τα "σπιρούνια" τον έκαναν δικό τους και ο κόουτς μετέτρεψε τον Horry σε ρολίστα πολυτελείας περικόπτοντας σχεδόν στο μισό το χρόνο συμμετοχής του. Από τα 29:18 λεπτά της τελευταίας χρονιάς στους Lakers, έπεσε στα 15:54 στην πρώτη σεζόν στους Spurs. Ουδόλως όμως ενοχλήθηκε.
Το 2004 οι Spurs έχασαν το πρωτάθλημα αλλά το 2005 κλήθηκαν να το διεκδικήσουν και πάλι, κόντρα στους πρωταθλητές Pistons. Μετά από 4 τελικούς το σκορ ήταν 2-2, οπότε το πέμπτο παιχνίδι ήταν πολύ σημαντικό. Αρα, είχε φτάσει η ώρα του Horry. Όταν είδε τους υπόλοιπους να κολλάνε, ο γεννημένος πρωταθλητής φόργουορντ πήρε φόρα και παρέσυρε τα πάντα στο διάβα του. Πέτυχε 21 πόντους στην τέταρτη περίοδο και στην παράταση και φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε, πέτυχε το νικητήριο καλάθι για το 96-95. Λίγες ημέρες αργότερα περνούσε το έκτο δαχτυλίδι πρωταθλητή.
Στα play-off του 2007 αποφάσισε να αλλάξει το τροπάριο και να κάνει σημαντική την παρουσία χρησιμοποιώντας άλλα μέσα. Στους ημιτελικούς της Δύσης με τους Suns γκρέμισε με ένα αντιαθλητικό φάουλ τον Nash και προκάλεσε την τιμωρία των Diaw και Stoudemire που άφησαν τον πάγκο τους και θέλησαν να του τα πουν ένα χεράκι. Στους τελικούς με τους Cavaliers έκανε αμυντική θραύση στο δεύτερο αγώνα με 5 τάπες ενώ σε μία διεκδίκηση έριξε κάτω και τον προπονητή του έξω από την τελική γραμμή. Οι…κόποι του πάντως ανταμείφθηκαν με το 7ο δαχτυλίδι, όσα δεν έχει κανείς εν ενεργεία παίκτης του ΝΒΑ.
Επιμύθιο: Ποτέ μην υποτιμάτε την καρδιά του πρωταθλητή. Εστω και αν αυτός δεν είναι σταρ αλλά ο Big Shot Rob Robert Horry.
Ο R.Kelly κερατώνει την κοπέλα του με μια άλλη (άλλες), η κοπέλα του τον κερατώνει με έναν φίλο του που το ανακαλύπτει μέσω μιας συζήτησης, αλλού αυτός κλέβει τις «κοπέλες» από άλλους (οπότε εκείνες τους κερατώνουν) και σε άλλο τραγούδι, ενώ βρίσκεται πίσω από τα σίδερα, καταλαβαίνει πως η κοπέλα του (προς έκπληξη όλων μας) τον κερατώνει με τον καλύτερο φίλο του. Πέρα από αυτό το σημείο και ίσως κάποιες μεταφορές και wordplay που εξαρτώνται καθαρά από την κρίση του καθενός όπως π.χ στο κομμάτι «The Zoo», ο R.Kelly βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν πάντα. Καλά και catchy hooks, rhymes που είναι ό,τι πρέπει για επιτυχίες στο ραδιόφωνο και, όπως πάντα, τα πότε «ρομαντικά» και πότε πιο «προκλητικά» rhymes στις μπαλάντες του που καταφέρνουν πάντα τον στόχο τους. Σε κάποια κομμάτια, τα ραπς του θα έλεγα πως είναι πολύ καλύτερα από κάτι «μέτριους» ράπερ που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό, από την άλλη όμως, βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από τους «καλούς» καλλιτέχνες της rap.
..όσον αφορά την τελική βαθμολογία του δίσκου. Ενώ βρίσκω κάποια «κακά» στοιχεία, συγχρόνως υπάρχουν και τα άκρως θετικά του δίσκου. Αν και ο R.Kelly είναι ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, δεν μπορώ να παραβλέψω τα «λαθάκια» που εμφανίζονται εδώ και εκεί. Από την άλλη, ο ίδιος αποδεικνύει γιατί μπορεί να ανακηρύσσει τον εαυτό του ως «King Of R’N’B» και ότι σε μουσικό επίπεδο είναι ικανός να κάνει τα πάντα.. Θα συμφωνήσω με εκείνους που θα υποστηρίξουν πως η πολύ καλή και ζεστή φωνή του R.Kelly ταιριάζει καλύτερα στο να τραγουδάει παρά στο να κανει rap, από την στιγμή όμως που τα πράγματα δεν φαντάζουν τόσο τραγικά, μικρό το κακό. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι από τους καλύτερους δίσκους του, κι αυτό επειδή έχει κάνει κλασσικότατες δουλειές. Είναι όμως από τους καλύτερους RnB δίσκους που κυκλοφορούν εκεί έξω και δεν πρέπει να χαθεί από κανέναν r’n’b fan, πόσο μάλλον από τους λάτρεις του R.Kelly.