H ραδιοφωνική μου εκπομπή (vol. 1) !!!

Καλησπέρα σας φίλοι και φίλες. Είμαι ο Παναγιώτης Γρηγορίου το ημερολόγιο γράφει 19 Μαίου 2008 και είστε συντονισμένοι φυσικά με τη ραδιοφωνική συχνότητα του ραδιοφώνου του Παντείου. Θα σας κρατήσω συντροφιά για το επόμενο πεντάλεπτο με την εκπομπή ‘Μεσημεριανές περιπλανήσεις ΄ . Στο ήχο εκτάκτως σήμερα η Μαρία Ρήγου.
Ξεκινώντας την εκπομπή είμαι αναγκασμένος να αποκαλύψω την πρόθεσή μου.. Θα διαπράξω για τα επόμενα λεπτά μέσω του μικροφώνου ένα μικρό φόνο !Θα δολοφονήσω λίγα από τα πολύτιμα σας λεπτά και όσοι δεν έχουν όρεξη για θρήνους και κηδείες ας κλείσουν το ραδιόφωνο τους ή να μεταβούν στον επόμενο μουσικό σταθμό για να ακούσουν το αγαπημένο τους σκυλοτράγουδο.. Οι υπόλοιποι καθίστε αναπαυτικά στην ηλεκτρική σας καρέκλα και μόλις τελιώσει η εκπομπή πατήστε το κουμπί !!
Ανοίγοντας σήμερα τον αγαπημένο μου προσωπικό υπολογιστή βλέπω την καταραμένη εφαρμογή που εγκαταστάθηκε ως δια μαγείας στην επιφάνεια του, να μου υπενθυμίζει ότι βρισκόμαστε πρό των πυλών της απαρχής του άκουσων άκουσων - 8ου καλοκαιριού της νέας χιλιετίας . Μάλλον για κάποιους αυτό δεν λέει ουσιαστικά τίποτα απολύτως. Εισπράττοντας το αβίαστα ούτε και σε εμένα θα έλεγε κάτι , αλλά συνειδητοποιώ ότι ενώ του θερμόμετρου άρχισε σιγα σιγα να του σηκώνετε … ο υδράργυρος , εγώ είμαι εγκλωβισμένος στον άκομψο θόρυβο , στο καυσαέριο που δηλητηριάζει κάθε λίγα δευτερόλεπτα τους κατά τ’ αλλα προ αμνημονεύτων χρόνων καθαρούς μου πνεύμονες και στα υπόλοιπα στοιχεία ζούγκλας που συνθέτουν το συνονθύλευμα που ονομάζεται ‘Αθήνα’ . Εξάλλου στο κάτω κάτω στην ζούγκλα έχουν την ησυχία τους αλλά δεν είναι του παρόντος το θέμα. Το θέμα βρίσκεται ότι θα πρέπει να υποστώ για ακόμα ένα μήνα και κάτι αυτό το σκληρό για μένα τοπίο μέχρι να νιώσω το αίσθημα των διακοπών . Και μην μου πει κανείς ότι απολαμβάνει την Αθήνα αυτής της περιόδου , γιατί πέραν του ότι θα καταπατήσει την 9η εντολή θα πρέπει να μου βρεί και λίγους καλούς λόγους γιατί να πρέπει να υποφέρω και να λέω ότι το απολαμβάνω!
Εκδιωκόμενος κακείν κακώς μετα το τέλος των πασχαλινών διακοπών από την πανέμορφη μου πατρίδα (μην πέσει να με πλακώσει ) έπρεπε να συμβιβαστώ ακόμα 2 μήνες μεχρι να επιστρέψω πάλι θριαμβευτικά για άλλο ένα έξαλλο session διακοπών στην ‘μαρτυρική’ Κύπρο και το μαρτυρική βρίσκετε ανάμεσα σε τόσο μεγάλα εισαγωγικά όσο και οι αυξήσεις των κομίστρων καθημερινά . Μάλλον θα φταίει ότι μεγάλωσα σε χωριό ,και όποιος το έκανε θα αντιλαμβάνεται πλήρως τι θέλει να πει ο ποιητής και ποτέ δεν συμβιβάστηκα στο όλο κλίμα της Αθήνας. Δεν είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας λόγω ότι γεννήθηκα σε άλλη χώρα ούτε ότι έχω κάτι με την Αθήνα ή οποιαδήποτε πόλη εκατομμυρίων. Μάλλον η Αθήνα έχει κάτι μαζί μου και φροντίζει να μου δείχνει καθημερινά. Πρόσφατα διάβασα σε μια έρευνα αμερικανικού πανεπιστημίου ότι η ποιότητα ύπνου στις μεγαλουπόλεις σε σχέση με λιγότερου πληθυσμού περιοχές είναι σαφώς πιο μειωμένη. Φυσικά δεν πρέπει να είσαι επιστήμονας για να το καταλάβεις αυτό αφού προσωπικά ομιλώντας το κατάλαβα στο πρώτο μπινελίκι που άκουσα την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκα στην Αθήνα κατά τις πρωινές ώρες. Τότε ήμουν από τους ρομαντικούς του είδους και αθώα σκεπτόμενος αναρωτιόμουν ‘Καλα αυτοί εδώ πέρα δεν λένε καλημέρα ? ‘ . Έπειτα από 3 χρόνια είμαι σίγουρος και στη θέση να σας ανακοινώσω ότι οι άνθρωποι εδώ όχι μόνο δεν λένε καλημέρα αλλά μάλλον διαγωνίζονται για το ποιος θα βρεί το πιο πρωτότυπο κοσμητικό επίθετο για να χαρακτηρίσει τον γείτονα του , τον συνοδοιπόρο του , τον διπλανό οδηγό κ.λ.π . Είναι απίστευτο τι μαθαίνει κανένας περπατώντας ένα πρωινό στους δρόμους της Αθήνας . Φυσικά επειδή τα λαγωνικά του ΕΣΡ παραμονεύουν παντού δεν πρόκειται να μπώ στη διαδικασία να παραθέσω λίγα από αυτά τα επίθετα γιατί ίσως κινδυνεύω και με απέλαση!
Πάντως το κρατούμενο από αυτά είναι ότι μια ντουζίνα μέρες πρίν το καλοκαίρι η ψυχολογία μου βρίσκετε στο ναδίρ , ο καιρός δεν βοηθά καθόλου και το βουνό που ονομάζετε ‘εξετάσεις’ αντικρίζοντας το από τους πρόποδες του μου φαίνετε το λιγότερο ανυπέρβλητο.. Έχε χάρη που όπως μας λένε οι μεγαλύτεροι’ είστε μικροί ακόμα και έχετε όρεξη και τίποτα δεν είναι δύσκολο σε αυτή την ηλικία’’.. Και το λένε με τόση πειστικότητα που παραλίγο να τους πιστέψω. Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τους ακροατές μου , που με άκουσαν να παραπονιέμαι αυτή τη φορά επί του μικροφώνου.
Γεια χαρά και θα τα πούμε αύριο την ίδια ώρα και ακριβώς από την ίδια συχνότητα.