Δεκέμβριος 2008 και η πολύπαθη μας Αθήνα φλέγεται. Χιλιάδες κόσμου είναι μαζεμένοι καθημερινά στις πλατείες του κέντρου και διαδηλώνουν . ‘ Κάτω το κράτος σας’, ‘Μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι’ και άλλα συνθήματα κυριαρχούν σε αυτές τις πάλαι ποτέ ‘ειρηνικές’ διαδηλώσεις. Οι πλείστοι από τους διαδηλωτές μαθητές του γυμνασίου, λυκείου και φοιτητές. Παραταγμένοι και οργανωμένοι με την ομογενοποιημένη συνείδηση να είναι στο απόγειο της. Είναι λες και αυτά ήταν οργανωμένα από καιρό πριν, σαν παρέλαση με μόνη παραφωνία την δράση των κουκουλοφόρων και των γνωστών-αγνώστων που κάνουν ότι μπορούν για να χαλάσουν την μάζωξη. Αλήθεια όμως αυτά δεν ήταν οργανωμένα πριν από καιρό. Κανένας δεν περίμενε τέτοια κατάσταση αλλά με αφορμή την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου , όλοι οργανώθηκαν σε λίγα 24ωρα. Όχι δεν ήταν δουλειά του εκπαιδευτικού συστήματος να γαλουχίσει τους νέους στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια αλλά το όλο σκηνικό ‘μύριζε’ οργάνωση από μίλια μακριά. Αυτό τον ρόλο ανέλαβαν τα νέα μέσα επικοινωνίας . Οι νέοι πλέον έχουν κλείσει ερμητικά τα μάτια τους στην τηλεόραση που τους αφήνει εντελώς αδιάφορους. Τα έκτακτα δελτία στα αυτιά τους έρχονται σαν ξινισμένο νέο γιατί πλέον ενημερώνονται από το διαδίκτυο. Τα ευέλικτα και πιο άμεσα νέα μέσα ενημέρωσης προσφέρουν τα πάντα χωρίς πολύ κόπο. Εκείνες τις μέρες δεν χρειαζόταν κανείς ούτε τον τρόπο γιατί τα νέα διαδίδονταν σε όλα τα ειδησεογραφικά και μη sites αλλά το θέμα ήταν από τα πρώτα θέματα συζήτησης στα πλείστα fora .
Συμπτωματικά και εγώ εκείνο το βράδυ που αν και Σάββατο δεν ήμουν σε διάθεση για διασκέδαση. Δεν το λέω ‘διαίσθηση’ ούτε το αντικρίζω καν μοιρολατρικά γιατί το Σάββατο προσφέρεται για σπίτι και ποιοτικό ύπνο αφού την Κυριακή ο κόσμος στην παρακείμενη λεωφόρο που διασχίζει το δωμάτιο μου ( ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω τα πρωινά ! ) είναι πολύ λίγος και έτσι μπορώ να κοιμηθώ δύο-τρεις ώρες επιπλέον από τα κανονικά μου επίπεδα. Ευτυχώς που οι γιαγιάδες δεν οδηγούν μηχανάκι για να πάνε εκκλησία γιατί εκεί θα είχαμε όλοι σοβαρό πρόβλημα ύπνου ακόμα και τις παραδοσιακής μέρας ξεκούρασης. Εξάλλου ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου υποστήριζε ότι ‘’την Κυριακή δουλεύουν μόνο τα ρολόγια και οι τρελοί !’’ . Εκείνο το βράδυ περιδιάβαζα σε ένα μουσικό forum και συζητούσα με διάφορους γνωστούς ή όχι για την αγαπημένη μας μουσική και τον νέο δίσκο ενός διάσημου ράππερ. Ενώ όλοι κατέθεταν τις απόψεις τους και τις γνώμες τους για το άλμπουμ ένα θέμα ‘σκέπασε’ την κορυφή της σελίδας . Το θέμα έγραφε ‘ Αστυνομικός πυροβόλησε 16χρονο στην Πλατεία Εξαρχείων’. Το κυρίως κείμενο έλεγε ότι πριν λίγα λεπτά έγινε το συμβάν και ήδη άρχισε να φτάνει κόσμος στα Εξάρχεια . Μετά από αυτό ανοίγω ένα έγκυρο ειδησεογραφικό portal και την τηλεόραση για να διασταυρώσω την είδηση. H σελίδα στο Internet ανέφερε επιγραμματικά τρεις με τέσσερεις προτάσεις για το συμβάν και έγραφε ότι θα ακολουθήσουν σύντομα νέες πληροφορίες. Αντίθετα οι τηλεοράσεις συνέχιζαν ακάθεκτα το ‘τρεις λαλούν και δύο χορεύουν’ Σαββατιάτικο ψυχαγωγικό τους πρόγραμμα και έπειτα με την πάροδο αρκετής ώρας ενημερώθηκα (γιατί προσωπικά έκλεισα το χαζοκούτι ) ότι έκαναν έκτακτα δελτία οι περισσότεροι τηλεοπτικοί σταθμοί.
Η αμεσότητα των νέων μέσων ενημέρωσης για άλλη μια φορά υπερνίκησε την δυσκίνητη και ασθμαίνουσα τηλεόραση. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Η πιο άμεση κινητοποίηση των ελλήνων bloggers ήταν ήδη μεγάλο γεγονός αλλά και τα ίδια τα blogs έγιναν μέρος συγκέντρωσης διαδηλωτών, απλού κόσμου, υποστηρικτών της κυβέρνησης , αντιφρονούντων , αντιεξουσιαστών και όλων των υπόλοιπων ‘αντι..’ που μας έγιναν γνωστοί εκείνες τις ημέρες. Όλοι έλεγαν την γνώμη τους ,άλλοι με κόσμιο και άλλοι με όχι τόσο κόσμιο τρόπο αλλά όσοι ήταν σε ‘συζητήσιμη κατάσταση’ και απέφευγαν τις ακρότητες αντάλλαζαν απόψεις επί του θέματος. Ορισμένες φορές οι δύο πλευρές (από συζητήσεις που παρακολουθούσα ) συμφωνούσαν και κάποιοι ακόμα κανόνιζαν και συναντήσεις σε πορείες για γνωριμία. Η επικοινωνία ζούσε (τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα ) τον πιο μακρύ της οργασμό και όλα αυτά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Όσον αφορά την τηλεόραση …; Αυτή ακάθεκτη... Έπαιζε συνέχεια το ίδιο ξεκούρδιστο της βιολί. Άλλοτε σαν φερέφωνο της εξουσίας και των κυβερνώντων και άλλοτε αποτελούσε βήμα για βαυκαλισμένους αντιπολιτευόμενους να φωνάζουν και να υπόσχονται στο λαό : ψωμί , παιδεία , ελευθερία ( με εμάς στην εξουσία). Άλλωστε ας μην γινόμαστε άδικοι αυτά τα κανάλια (και ειδικά οι ιδιωτικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί ) λειτουργούν με κεφάλαια πολιτικών των διαφόρων παρατάξεων και η χειραγώγηση λίγο – πολύ εμφανής . Άστε που οι ‘πονηροί’ δημοσιογράφοι έχουν εμφυσήσει πολύ καλά ότι δεν πρέπει να δαγκώνουν το χέρι που τους ταίζει . Τα επαναστατικά συναισθήματα και το μαχητικό πνεύμα των αγωνιστών του Πολυτεχνείου αντικαταστάθηκε ή μάλλον καταπλακώθηκε από το συμφέρον και το παχυλό μισθό στο τέλος του μήνα αλλά θέλω να πιστεύω ότι η γραφικότητα δεν είναι επίθετο που με χαρακτηρίζει και σταματώ εδώ.
Έντονη κινητικότητα είχα και στα requests για groups στο πασίγνωστο κοινωνικό δίκτυο Facebook. Το μεγαλύτερο group για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο απαριθμεί περίπου 135,000 μέλη και φυσικά μιλάμε μόνο για ένα. Δημιουργήθηκαν αμέτρητα από διάφορους συγγενείς , φίλους και αγνώστους όπως επίσης και groups που ζητούσαν την άμεση καταδίκη του αστυνομικού δράστη του εγκλήματος. Δημιουργήθηκε ακόμα και τούρκικο group που έμαθαν για την δολοφονία του νεαρού και θέλησαν να συμπαρασταθούν στους ‘Ελληνες αδελφούς’. Καθημερινά οι ‘ τοίχοι’ αυτών των groups γέμιζαν από απόψεις , από μηνύματα για συγκεντρώσεις και πορείες ή απλά περαστικοί απέτισαν φόρο τιμής στον αδικοχαμένο νέο. Αυτή η ‘μίνι’ επανάσταση ήταν η επανάσταση των νέων αφού η μαζική συμμετοχή έδειξε ότι οι νέοι την ένιωθαν σαν δική τους .
Ο άλλοτε κλινικά νεκρός λογαριασμός μου στο Twitter ξαφνικά ξαναζωντάνεψε αφού οι λίγοι χρήστες που ‘ακολουθώ’ ( αντίστοιχο του add as a friend στο Facebook ) αποδείχτηκαν πολύ μαχητικοί. Μάλιστα ο ένας έστελνε συνέχεια μηνύματα για τις πορείες , που διεξάγονταν και την αναγκαιότητα να ήταν όλοι εκεί. Αν και τo πρωτότυπο και εύκολα προσιτό Twitter δεν έγινε ευρέως γνωστός στην χώρα μας (σε σχέση με άλλες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης ) εκείνη την περίοδο αυξήθηκαν οι χρήστες από την χώρα μας αφού καθημερινά αποκτούσα νέους followers. H τεχνολογία του θυμίζει SMS αλλά με πολύ περισσότερες δυνατότητες. Πρόκειται για μικρά blogs με συνεχή ανανέωση . Το ‘Twitternet’ όπως έξυπνα χαρακτηρίστηκε , αποτελεί ένα αναπτυσσόμενο μέσο επικοινωνίας στη χώρα μας αφού στην Αμερική έγινε γνωστό στα μέσα του 2007.
Σε ελάχιστη ώρα η τραγωδία έκανε τον γύρο της Ελλάδας, ενώ κάθε κίνηση των αστυνομικών γινόταν γνωστή στους διαδηλωτές. «Η Στουρνάρη είναι κλειστή από μπάτσους. Η πύλη του Πολυτεχνείου όμως είναι ανοιχτή από την Πατησίων». «Σε πορεία του Δικτύου προς Ομόνοια υπήρξε ασυνεννοησία. Ενσωματώθηκαν αναρχικοί που έκαναν πέσιμο στα ΜΑΤ». « Ξαναγυρίζουν στην πλατεία. Προσπαθούν να ανοίξουν τη Στουρνάρη». Είναι λίγα μόνο από τα μηνύματα που ανίχνευσα από τον Δεκέμβριο στο λογαριασμό του Τwitter και στο inbox ενός forum . Internet vs ασύρματοι σημειώσατε 1. Η εποχή της ‘clickocracy’ ( ελληνιστί κλικοκρατία ) έχει μπει για τα καλά . Οι νέοι αφομοίωσαν τα νέα μέσα επικοινωνίας με τρανταχτό παράδειγμα τα γεγονότα του Δεκεμβρίου . Η πολυφωνία και ο διαδραστικός τους χαρακτήρας κατάφεραν ένα άλλο μεγάλο πλήγμα στην χωλαίνουσα τηλεόραση και στα άλλα παραδοσιακά μέσα. Τα blogs αποτελούν τα νέα δελτία ειδήσεων και τα fora πεδίο ατελείωτων συζητήσεων . Ο βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο βασιλιάς !
Παρασκευή 13 Μαρτίου 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου